در این بیانیه سست و سخیف، به جای محکوم کردن ظالم و قاتل، مظلوم و مقتول را متهم و محکوم کردهاید! فأینَ تذهبون؟
رییس شورای حوزه علمیه پایتخت و رییس پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی خطاب به رییس دانشگاه الأزهر: «باذن الله، این ایام با پیروزی قاطع ایران اسلامي و جبههی مقاومت میگذرد، اما تاریخ و نسلهای آینده راجع به گفتار و رفتار ما در این برههی تاریخساز داوری خواهدکرد ».
بسم الله الرّحمن الرّحیم
سماحة الشّیخ احمد محمّد احمد الطیّب
السّلام علیکم و علی عباد الله الصالحین
از متن منسوب به الأزهر، که مشتمل بر مضامیني تلخو تند در متّهم کردن جمهوری اسلامی، در فضای مجازي دست به دست میشود، بشدّت شگفت زده شدم و لازم دیدم نکاتي را به حضور جناب عالی که مسؤول ارشد این نهاد محترم هستید گوشزد کنم:
۱ـ انتظار جامعهی جهاني آزاد و آحاد امت اسلامي این بود که جناب عالي و مشایخ آن نهاد علمی و دیني کهن، از ایران اسلامی که به جرم دفاع از آرمان آزادي فلسطین، و در ماه ضیافت الله مورد تهاجم کفار حربي یهود و نصاری قرار گرفته است مسؤولانه، صریح و شجاعانه دفاع کنید، و به کشورهایی که مرافق زمیني و آسمانيشان را برای حمله به ایران در اختیار کفّار قرار داده اند اعتراض کرده حکم شرعي افعالشان را بدانهاگوشزد کنید، امّا مع الأسف بعد از سکوت معنیدار جناب عالی و سایر علمای آن دستگاه در مقابل شهادت مظلومانهی زعیم حکیم، مجاهد و پاکباختهی انقلاب اسلامي، جمعي از مقامات عالی رتبهی نظامی و امنیتي، و جمع کثیری از غیر نظامیان، که بسیاری از آن را زنان، کودکان و نوجوانان مظلوم تشکیل ميدهند، اینک با چنین بیانیهی سست و سخیفي مواجه شدیم که: در آن به جای محکوم کردن ظالم و قاتل، مظلوم و مقتول متهم و محکوم شده است! «أتَقتُلونَ رَجلاً أن یقُولَ رَبّي اللهُ و قَد جائکم بالبیّنات» (الغافر: ۲۸) فاین تذهبون؟!.
۲ـ تاریخ بلند روابط و همجواري ایران با کشورهای منطقه، گواه آن است که کشور ما همواره خیرخواه آنان بوده و هرگز بدانها تعدّي نکرده است، امّا اکنون برخي کشورها بر خلاف احکام شرعي صریح مستند به نصّ آیات قرآني از جمله: «وَ لَن یجعلَ اللهُ للکافرین علی المسلمین سبیلاً» (النساء: ۱۴۱) و«یا أیّها الّذین آمنوا لا تتّخذوا الیهود و النصاریٰ أولیاء بعضهم أولیاء بعض و من یتولّهم منکم فانّه منهم» (المائدة:۵۱) و «لا یتّخذ المؤمنون الکافرین أولیاء من دون المؤمنین» (آلعمران: ۵۱) و «إنّما ینهاکم اللهُ عن الّذين قاتلوکم في الدّين و أخرجوکم من دیارکم و ظاهروا علی إخراجکم أن تولّوهم و من یتولّهم فأولئک هم الظّالمون» (الممتحنة: ۸) زیر سلطهی کفّار حربي رفتهاند، پایگاه نظامي به آنها دادهاند، منابع و مرافق اقتصادي در اختیارشان نهادهاند، و کفار با استفاده از امکانات این کشورها طی دهههای اخیر پیوسته به کشورهای مسلمان، از جمله: عراق، افغانستان، فلسطین، لبنان، یمن، و اکنون ایران اسلامی تعدّي کرده و سرزمینهای مسلمین را اشغال ميکنند؛ اینک سؤال بنده از جناب عالی این است که آیا آنها شریک جرم کفّار حربي در تجاوز به سرزمینهای اسلامی قلمداد نمیشوند؟ و اگر چنین است، که قطعا چنین است، وظیفهی علمای دین و سران دیگر کشورهای مسلمان در قبال معاضدت با کافر حربي چیست؟.
۳ـ ایران قدرتمند در جنگ دوازده روزه، برغم معاضدت آشکار برخی کشورها با کفار متجاوز در تعدّي به مرافق و منافع و قتل مقامات و ویران کردن امکاناتش، شکیبایی بخرج داد و فقط به تذکّر و گلایه از آنها اکتفا کرد، و قبل از آغاز جنگ رمضان نیز صریحاً به آنها اخطار کرد که: «اگر این بار با کفار حربي معاضدت و مساعدت کنید از حق مسلّم شرعي و قانونی خویش استفاده خواهیم کرد»، امّا نه تنها آنها اعتنا نکردند، بلکه این بار بصورت گسترده با دشمن همکاری کردند؛ اکنون ایران بر طبقاحکام شریعت غرّاء و به استناد نصوص قرآني: « أُذِن للّذین یقاتلون بأنّهم ظُلموا و إنّ الله علی نصرهم لقدیر» (الحج: ۳۹) و «وقاتلوا فی سبیل الله الذین یقـاتلونکم» (البقرة: ۱۹۰.) و «فَمَن إعتَدٰی عَلیکُم فاعتَدوا عَلیه بِمِثلِ ماإعتَدٰی عَلیکُم» (البقرة: ۱۹۴) و«قاتلوهم حتی لاتکون فتنة» (البقرة: 193)، در حال دفاع از سرزمین، مردم و منافع خویش است، و بحکم عقل و طبق نصوص آیات الاهي: «وأقتلوهم حیثُ ثَقِفتموهم … فإن قاتلوکم فأقتُلوهم کذلک جزاء الکافرین» (البقرة: ۱۹۱) و «فإن تولَّوا فخُذوهم وأقتلوهم حیث وجدتموهُم، و لاتتخذوا منهم ولیّاً و لانصیراً» (النساء: ۸۹)، دشمن را در هر مکاني که بیابد باید به او حمله کند و او را تنبیه کند؛ و تفاوت نمیکند که: کافر حربي در دارلحرب باشد یا دارالکفر یا دارالإسلام، و فرق نمیکند در پادگان پناه گرفته باشد، یا دشت و دریا، یا در مسکن یا در هتل یا …
بنده از جناب عالی سؤال میکنم: اگر با استفاده از پایگاهها و امکانات این کشورها، به جای ایران اسلامی، کفار حربي به مصر مسلمان حمله میکردند، دوستان الأزهري ما مصر را محکوم میکردند یا کفار حربي مهاجم و دولتهای اسلامي همکار مهاجمان را؟ امیدوارم سایر فتاوای براداران الأزهري ما این چنین بيمبنا، بلکه برخلاف مباني مسلّم برآمده از نصّ آیات الاهي، و أحیاناً تحت تاثیر مواضع جانبدارانهی سیاسي و قبايلي، صادر نشده باشد.
۴ـ اکنون نیز به استناد آیهی: «و لاتعاونوا علی الإثم و العدوان» (المائدة: ۲) باید سریعا و بدون قید و شرط پایگاههای دشمنان متجاوز را تعطیل و پشتیبانی لجستیک و تامین سوخت و ارائهی سایر خدمات به لشکر کفار حربي را متوقف، و سرزمینشان را از اشغال آنان آزاد کنند، تا از حملهی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی در امان بمانند، بلکه از حمایت ایران اسلامی بهرهمند گردند؛ و الا وقتی از پایگاههایی که توسط این دولتها در اختیار کفار قرار داده شده، و با استفاده از مرافق و امکانات آنها، به مجتمعهای مسکوني، هتلها، دانشگاهها و حوزههای علمیه، درمانگاهها و بیمارستانها، فرودگاهها، مخازن سوخت و زیرساختهای انرژي، و … ایران حمله میشود، بحکم «قاعدهی مقابله بمثل» و برای «ایجاد بازدارندگي»، بناچار ایران باید به دشمنان و معاضدان آنها پاسخ مماثل بدهد؛ زیرا به تعبیر زیبای مولایمان امیر المؤمنین علی بن ابي طالب (علیه السلام) «رُدّوا الحجر من حیثُ جاء، فإنّ الشرّ لایدفعه الّا الشرّ» (نهج البلاغة، قصار الحکم: ۳۱۴)
در پایان: پیشنهاد میکنم ضمن نصیحت و هدایت کسانی که چنین بیانیههایی را صادر ميکنند، شخص شخیص شما که در برخی مواقع و وقایع، مواضع شجاعانه و منصفانه اي اتخاذ کردهاید، این بار نیز در این برههی خطیر تاریخي موضع درخوری اتخاذ فرمایید؛ چه آنکه باذن الله، این ایام با پیروزی قاطع ایران اسلامي و جبههی مقاومت میگذرد، اما تاریخ و نسلهای آینده راجع به گفتار و رفتار ما در این برههی تاریخساز داوری خواهدکرد.
علی اکبر رشاد
رییس شورای حوزه علمیه پایتخت جمهوری اسلامی
و رییس پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی
۳۰ رمضان المبارک ۱۴۴۷ هجري قمري